ΤΟ ΡΑΓΙΣΜΕΝΟ ΒΑΖΟ

Πριν από πολλά χρόνια
σε μια Κινέζικη επαρχίαζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Κάθε πρωί στήριζε στους ώμους της
ένα ξύλινο κοντάρι με δύο μεγάλα δοχεία
και πήγαινε σ' ένα μακρινό ρυάκι
για να κουβαλήσει νερό.

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΣΙΓΗ

Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.

Τις βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;
τις χαυνωθείς ασιανός παραιτηθείς εις μοίραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων
ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,
χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ "ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ"

Μην ψάχνεις τι αισθάνομαι,
ποιους άνεμους παλεύω.
Μη με ρωτάς πού χάνομαι,
σε ποιες ελπίδες πιάνομαι,
ποιους δρόμους ταξιδεύω.

ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Οι εξουσίες του Κόσμου μας Ευγενή ή Αγενή Πολιτεύματα, μ’αναφορά στο Δίκαιο
Χιλιάδες αμέτρητα στρατιωτάκια, Ευτυχώς που στη χώρα μας έχουμε Δημοκρατία
Τι Χαρά, εμείς την ανακαλύψαμε και στο δρόμο την λησμονήσαμε χωρίς τύψεις
Προασπίζουν τα Συμφέροντα των Πολλών αφαιρώντας τους Δικαιώματα και Λόγο
Οξύμωρο να ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το Δικό μας καλό και το Σύνταγμά μας
Την ίδια ώρα τόνοι νερό ανταλλάσσονται με ακίνητα φιλέτα, Δημόσιο Συμφέρον
Ακοπίαστα Επιτεύγματα και αβασάνιστοι μόχθοι, Πολιτών Κοροϊδία και ύβρις

ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ

Της νύχτας οι αμαρτωλοί
και της αυγής οι μόνοι,
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο
και νευρικό τιμόνι.
Σε τόπους τριγυρίζουνε
σβησμένους απ' το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό,
για μιαν αγάπη σκάρτη.

"ΜΑΖΙ"

Το "μαζί" που σ' έπνιξε
και το ζητάς σε άλλη.
Το "αμοιβαίο" που δεν υπάρχει πουθενά
ελπίζω να το βρήκες.
Το χέρι που σου άπλωσα
και γύρισες την πλάτη
γιατί έβλεπες αλλού.
Τα καλύτερα που έψαχνες
δεν άργησαν καθόλου.
Μάλλον πριν φύγω καν εγώ
που σου 'σπασα τα νεύρα.

Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΥΡΙΜΑΧΗ

Ήταν η τελευταία πράξη ενός πικρού εξορκισμού δυο εβδομάδων, με τον οποίο προσπαθούσε να συμφιλιωθεί με την καινούρια της κατάσταση. Ήθελε να γίνει ξανά ο εαυτός της, να ξαναβρεί όλα όσα είχε αναγκαστεί να παραδώσει σε μισό αιώνα υποτέλειας που, χωρίς αμφιβολία, την είχε κάνει ευτυχισμένη, αλλά από τη στιγμή που πέθανε ο σύζυγος δεν της έμεινε ίχνος από την ταυτότητά της. Ήταν ένα φάντασμα σ' ένα ξένο σπίτι, που από τη μια μέρα στην άλλη έγινε τεράστιο και μοναχικό κι όπου τριγυρνούσε σαν χαμένη κι αναρωτιόταν μ' αγωνία ποιος ήταν περισσότερο πεθαμένος: εκείνος που είχε πεθάνει ή εκείνη που είχε μείνει πίσω.