ΤΟ ΤΡΕΝΑΚΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Δυο ματάκια φοβισμένα

που όλο λάμπουνε για μένα.

Μια λαχτάρα που τρομάζει

κι όλο θέλει μα διστάζει,

μήπως χάσει μια για πάντα

του ονείρου την μπαλάντα.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ;

Πώς μπορώ να σε θυμάμαι,

όλα σου να με πονάνε,

σα να είναι μία μέρα

η ανάσα σου πιο πέρα,

αφού ένα χρόνο τώρα

τα κορμιά μας είναι χώρια;

ΠΕΣ ΜΟΥ!

Πες μου «έλα» και θα τρέξω.

Μια στιγμή να ταξιδέψω

στο κορμί σου, στη φωνή σου,

στη βελούδινη αφή σου,

στο φιλί σου που σκοτώνει

στη ματιά σου που με λιώνει.

ΠΟΣΟ Μ' ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΦΙΛΟΥΣ!

«Να μερικοί φίλοι μου!» είπε χαρούμενη η Λουλού. Άνοιξε τα χέρια της κι αγκάλιασε κάμποσες μαργαρίτες, που είχαν φυτρώσει στο λιβάδι και ήταν τόσο, μα τόσο όμορφες.

«Μα αυτά είναι λουλούδια!» φώναξε ο Κοκκινοτρίχης. «Δεν είναι φίλοι!»

ΤΥΠΑΚΙ ΜΟΥ ΟΜΟΡΦΟ!

Είσαι όμορφο τυπάκι

μα σαν μπαίνεις στο τρυπάκι

όλο κόντρα να μου πας,

τα νευράκια μου τα σπας!

ΠΑΡΕΑ

Εσύ κι εγώ
κομμένοι πια στα δυο
κι εγώ να απορώ
πώς γίνεται να ζω
χωρίς να είσαι εδώ.

ΧΕΡΑΚΙ ΜΟΥ

Αχ χεράκι μου μικρό,
μείνε λίγο ακόμα εδώ!
Μη μου φεύγεις ξαφνικά!
Σ' έχω ανάγκη για πολλά!